Dini Apma-Staudt

 

Ouderdom

 

Ik weet waarom jij huilt oude man,

op jouw bank in het park gezeten .

De onherroepelijkheid van voorbij

komt hard aan , als je ouder wordt.

Niets kan meer over, opnieuw geleefd;

jouw kansen zijn voorbij op aarde…

 

Alles is nu zoals het is :

de dagen kort en lang de nachten.

Je kijkt naar spelende kinderen,

vindt het kind terug in jezelf

en ziet jezelf weer hard  rennen

achter een ijzeren hoepel.

 

Je hoort je moeder dwingend roepen,

je moet naar huis , het eten wacht.

De geur van stamppot witte bonen

rookworst en vers gebakken uien

dringt zich verlokkend  aan jou op

 hongerig neem je de vork ter hand,,,

 

De beelden vervagen langzaam.

Ontgoocheld sjok je naar huis

jouw maaltijd wordt gebracht

door een vrolijke vrijwilliger

die jou smakelijk eten wenst:

vandaag toch nog iemand gesproken….

 

 

 

 

nevelend spinrag aan boom en struik

goudrood gebladerte dwarrelt omlaag

van stramme zuchtende oude eiken

 

trotse paddenstoelen op het groene mos

aarzelende herfstzon door kalende takken

geur van rotting, van afstervend groen

betoverend herfstbos op een zondagmorgen…

 

 

 

Roerloos op het ijs

staat de reiger onbewust

van bevroren vis…

ik wilde als de reiger

niet beseffen dat het vriest.

 

 

Gewiegd door de wind

droomt de boom van lentegroen

ergens  huilt een wolf .

Weemoed overvalt mijn hart

ik voel mij een wolvenkind….

 

 

De vos bijt de kip

kakelend sterft zij haar dood,

het pad kleurt bloedrood.

“Weest er als de kippen bij” ,

dat zou ik nu niet zeggen….

 

 

 

Hé jij daar, wat geeft jou het recht, wie fluistert jou in

dat je mensen moet doden met je kalasjnikov?

Hoe durf jij, in naam van Allah, het leven te nemen

van dit kind,  van die moeder, van mijn broer?

De duivel hale jou godvergeten tuig, jij zult branden

voor elk door jou vernietigd mensenleven,

branden in de helse hel tot in oneindigheid…

Als er daarboven een paradijs vol maagden is,

zal jij dat nooit betreden, jou wacht slechts helse pijn,

dezelfde pijn en erger nog die jij een ander toebracht

met jouw kalasjnikov en jouw verdorvenheid

 

 

 

 

BUURSE

Verpakt in drassige heidegrond

verscholen tussen wuivend koren

ligt daar het oude kerkdorp.

Waterplezier in de Buurserbeek

met zwemmende jeugd en boten.

Tussen de struikheide en beenbreekplant

het stuifzand en de stekelbrem

ligt daar het Buursermeertje.

 

Op zomerse zondagen fietsen langs

de Stendermolen en de Bommelas

waar de klokjesgentiaan bloeit

en het gentiaanblauwtje haar eitjes legt.

 

Met Pasen in de avondschemering

het Paasvuur, de geur van brandend hout

geknetter van verdwaalde vonken.

De Buurser Revue met Dika en Toon

trekt steeds weer enthousiast publiek.

Soms lijkt in dat oude kerkdorp

de tijd heel even stil te blijven staan…

 

Dini Staudt

Uit: 'Stadstheater'van Uitgeverij Kontrast 2017

 

 

 

 

 

Oud…

 

Bijna onopgemerkt is het erin geslopen:

het trager reageren , langzamer lopen

de spieren stijf in het ochtendgloren

bedachtzaam opstaan uit je bed.

Je spraakvermogen is onaangetast,

ad-rem glijden de woorden van je lippen

en ook je lach klinkt helder nog…

Wel graven zich de rimpels steeds

dieper in  voorhoofd en  wangen

je tanden vergelen, je lipstick loopt uit…

Je kunt er niet langer omheen:

ouderdom nestelt zich in jouw lijf.

 

Dini

 

 

  

 

 

 

Stolpboerderij in de polder

Hoeve Maria  Jacoba gebouwd in Jugendstil

beetje achteraf sta je aan de Middenweg.

Altijd bewaakt door een koppel witte ganzen

die grazen op het grastapijt van je voortuin.

Wat hebben jouw vele ramen gezien?

Woonde er liefde onder jouw dak,

renden er kindervoetjes door je kamers,

werd er gerouwd, gedanst,  gefeest?

De tijd trotserend sta jij  fier overeind,

nog steeds bewaakt door  witte ganzen…

Het is of jij mij aanstaart door jouw ramen,

mij wenkt, de deurklink omlaag duwt en zegt:

“Kom binnen, kind, jij bent hier welkom.”

 

Dini Apma - Staudt

 

 

 

 

Mijn geboortestad

“Het is het eindpunt van de trein,
bijna geen mens hoeft er te zijn,
bijna geen hond gaat zo ver mee:
Enschede…”schreef Willem W.

Maar ook hij keerde terug, want
de grond waarop je werd geboren,
de stad waar ooit je wieg stond
die neem je mee, je leven lang…

Het dialect van jouw omgeving
het boerenland, goudgele akkers
langzaam vervagend tot een stad
dat draag je mee, diep in je hart.

Enschede-ik heb je zo lief, om
wat je was en wat je bent geworden:
stressbestendig, vol gemoedelijkheid
ondergedompeld in stadse geneugten.

Het oude marktplein, de twee kerken
omrand door kleurrijke terrassen
de speels spetterende waterpartij
aan het einde van de Boulevard.

Altijd het eindpunt van de trein
waarmee ik steeds zal reizen,
je bent de bron van mijn ontstaan
Enschede- ik heb je zo lief…

 

Dini Staudt
Uit Bloemlezing ‘Stadshart’, uitg. Kontrast 2016

 


 

 

Herinnering…

Parfumvleug,  kus die beklijft

lied vol weemoed  en verlangen

baby krijsend in de nacht

vergeelde foto aan de wand

mensen die ooit leefden

blauw dooraderde witte hand

wuivend voor een laatste groet

o,  smaak van bitter, smaak van zoet,

herinnering…

 

 

 

Ode aan Amsterdam

 

Wanneer de kroeg mij in de vroege morgen uitkotst
wacht jij mij op met open armen, Amsterdam.
Trams suizen voorbij, de vroege fietsers bellen,
een zwerver graait hoopvol in een afvalbak…

Oh Amsterdam, mijn oudste trouwste vriend
bij wie ik steeds opnieuw weer thuis mag komen.
Ik voel mij veilig in jouw warme brede schoot
waarin ik slapen mag en glimlachend ontwaken.

 Skyline 2015  Uitg. Kontrast

 

 

Zomeravond

We lopen over bemoste paden
en houden onze adem in:
zoveel groen, kleur en warmte…
het is teveel voor dit moment

De bramen kleuren purper,
klaprozen wuiven naar ons.
Wij voelen ons voyeurs,
het is teveel voor dit moment.

De zon gaat onder, vlammend rood-
ergens door het groene woud
klinkt de roep van een koekoek…
Het is genoeg voor dit moment.

 

**********


 

Er klinkt muziek over het water
gerinkel van glazen, gelach
de oude havenstad viert feest
elk die het mee wil vieren mag
de avond jong en veelbelovend
verspreidt haar goudgeel licht
een vrouw danst met een bezem
een brede lach op haar gezicht.

Terrassen gevuld met vrolijkheid
met jonge gebruinde lijven
men heeft het naar zijn zin en
iedere bezoeker wil blijven.
Aan de haven oude schippers
pijp rokend op de leugenbank
zij staren over de blinkende zee
zij ruiken naar tabak en drank 

Een vissersboot komt aan wal
er stappen vier mannen van boord
zij tonen trots een grote vis
zijn bek is met een haak doorboord
een vrouwenstem gilt: ”dierenbeul,
geef dat beestje terug aan de zee
je gaat hem toch niet eten dus
wat moet je er dan nog mee?” 

Wanneer de nacht is ingetreden
is men moe gefeest en dronken
de oude havenstad gaat slapen
zij voelt zich lichtelijk beschonken. 

Blauwdruk 2014, Uitg. Kontrast


 

**********

 

 

Een herfstochtend

Kat op de tafel hond in de mand
broodje gesmeerd, theelichtje brandt
storm en regen striemen ruiten
vandaag ga ik niet naar buiten…

Kat op de tafel hond in de mand
knus is het binnen, ik lees mijn krant
plots bliksem en donder tezamen
flitsend licht door de ramen…

Kat van de tafel hond uit de mand
hete thee plenst over mijn krant
jankende hond, miauwende kat
vandaag wel mijn dosis sensatie gehad…

 

 

**********