Verlanglijstje van een dakloze.

 

Sinterklaas wat is het koud

Geef mij een turfje of een hout

Doet U er ook nog een kachel bij

Dan maakt U mij reuze blij

Sint ik zit in grote nood

Heeft U voor mij ook een bed, bad en brood

En als het kan een stacaravan

Dan ben ik eindelijk weer boven Jan

Sint toe blijf nog even staan

 Heeft U misschien voor mij een baan

Het mag ook in Spanje zijn

Want de warmte daar is fijn

Dan komen we volgend jaar samen terug

En draag ik als dank de cadeautjes op mijn rug.

 

Vriendelijke groeten van

              Piet Zonderhuis

Adres: Indeput 2016

            Uweetwelwaar

 

 

 

 




Sint had het gemopper

dat Corry horen liet niet verwacht

bij het schrijfsprintje

dat Piet had bedacht

langzaam begon ze te schrijven

tuurde af en toe voor zich uit

schreef uit wraak een fikse protestsong

en deelde daarmee  tot besluit

      de Zwarte Piet

    Aan witte Piet uit.

 

 

 

 

 

ZELDA 

 

Uitdagend,  fel, speels,   lokkend spel. IK De muziek neemt mij mee als een wilde rivier Nu eens ben ik daar,  dan weer hier. Ik dans,  ik lach,  ik zweef,  mijn rok golft om mij heen. Nog dans ik alleen.

JIJ

Maar daar sta jij. je kijkt,    je wacht. In je ogen verschijnt een lach als ik zeg: Kom …     dans met mij.

jij:      veraf,        dichtbij.

Nog even kan jij mijn levenskracht weerstaan, even nog laat jij je niet gaan.

WIJ Jouw voeten komen tot leven vinden hun eigen weg. Mijn borsten,  mijn heupen,  mijn gezicht, het is of ik alles slechts nog met mijn lichaam zeg.

Samen dansen wij een ongeschreven verhaal, samen verstaan wij een ongesproken  taal.

DE DANS

Vrijheid,  blijheid,  nabijheid, warmte,  kracht,  zacht….. Zoveel tegelijk,  zo onverwacht. En zoals na de storm de stilte nederdaalt,

zo hebben wij alles uit deze dans gehaald. De herinnering blijft.

De dans is voorbij.

WIJ

IK JIJ

 

 

 

 

 

Valentijnsdag op zondag

Brievenbus blijft leeg

Postbode lacht en heeft lief  

 

 

 

 

Olympische Spelen 2014

 

Het is feest, zowel in het verre Sotsji als in Nederland. Sinds 6 februari tarten meer dan 40 Nederlandse atleten de zwaartekracht om met een of meer felbegeerde medailles thuis te komen. En dat lukt. De medailles vliegen de Hollanders om de oren. Je zou bijna zeggen dat ze daar het eind van de regenboog gevonden hebben en dat daar, in tegenstelling tot het verhaal, niet alleen een pot met goud, maar ook een pot met zilver en een met brons te wachten stond. Feest dus voor onze sportploegen en al hun fans daar in Sotsji en hier bij de beeldbuis.

Hoewel ik geen echte sport fan ben zit ik bij tijd en wijle met open mond te kijken naar sportonderdelen waarvan ik het bestaan niet afwist. Vooral het lichtvoetige gedeelte maakt mij enthousiast. Snowboarden slopestyle en freestylearials. Hoe krijgt een mens het voor elkaar om met een snowboard of ski’s aan de voeten zulke halsbrekende toeren uit te halen! Ik vond de capriolen die skateboarders in de halfpipe uithaalden altijd al eng genoeg om klaar te staan om 112 te bellen, maar nu lijkt me dat kinderspel. De atleten vliegen koppeltje duikend door de lucht om aan de andere kant van de heuvel weer keurig te landen.

Een stuk lager spelen zich hele andere taferelen af. Op het ijs dansen mannen, vrouwen of paren dat het een lieve lust is. Razendsnel  en schijnbaar moeiteloos  voeren zij hun kür uit. Zij zweven, draaien rond met uitgekiende bewegingen, tot op de seconde getimed. Het lijkt of ze gewichtloos zijn. Bij de paren goochelt de heer zijn dame met een snelle beweging ondersteboven of vouwt haar om zijn hals. Ik luister naar de tonen van de quickstep en kijk lichtelijk jaloers toe. Heimwee naar mijn lichtvoetige tijd van een paar jaar geleden, waarin de quickstep, tango en engelse wals vaste onderdelen waren, slaat toe. Nu wandel ik elke week duin op en duin af. De voeten stevig op vaste grond of glijdend door het mulle zand.

Het lichtere werk laat ik aan de jeugd over, die in de straat voetbalt of tikkertje speelt met aan de voeten hun Nikes Air. Lopen op lucht. Lichter kan toch niet? Nou misschien toch wel. Kijk! Dat ene kind daar loopt op licht. Haar schoenen knipogen naar mij als of ze zeggen willen: je hoeft geen Olympisch kampioen te zijn om lichtvoetig door het leven te gaan!